Mirka -- zdjęcia z podróży

Przyjechaliśmy do Playa Honda na początku kwietnia.
Po polskiej przedłużającej się zimie, od razu przeskoczyliśmy do wiosny :).

Jadąc do Cabo de Palos na pierwsze spożywcze zakupy,
musieliśmy się zatrzymać i sfotografować łąkę pełną maków, złocieni i powojów…

Także słonecznice można tutaj zobaczyć tylko wiosną.

Woda w Mar Menor jest już ciepła, Andrzej sprawdza czy można się kąpać.

Niedaleko domu pojawiła się nowa tablica opisująca pobliskie stanowisko archeologiczne „El Castillico” (Mały Zamek). Pochodzi ono z czasów Cesarstwa Rzymskiego,
kiedy fermentowano tu ryby w celu uzyskania garum, czyli luksusowego i drogiego sosu.

Zamontowaliśmy na naszym miejscu garażowym żółtą blokadę, która doleciała InPostem. Z uwagi na ogromną liczbę turystów w okresie lata, zdarzają się tutaj wizyty intruzów
i przezorni sąsiedzi zabezpieczają w ten sposób swoją własność.

W Ikei kupujemy dodatkową szafę, którą montujemy w sypialni na ścianie,
a także wieszamy kotarę, oddzielającą miejsce do spania.
W niewielkich mieszkaniach trzeba zmyślnie aranżować przestrzeń.
Jesteśmy przyzwyczajeni do zadań, toteż miewamy tu różne pomysły :D.

Postanowiłam ułatwić sobie wieszanie firanek, więc wyrzucamy stare karnisze.
Mam nadzieję, że wpasowałam się w plażowy styl island way ;).

Znowu kisimy kapustę, brakuje nam jej w Hiszpanii.

Odwiedzamy niektóre nadmorskie knajpki (bo tutejsza kawa nie ma sobie równych),
ale żadna nie przebije naszej klimatycznej „Zankary”,
która znajduje się tuż obok domu.

Tymczasem pobliska łąka zrobiła się jednolicie żółta…

Urocze fioletowe kwiatki śródziemnomorskiego żmijowca.

Wybieramy się na zwiedzanie. W Kartagenie mijamy rondo z łodzią podwodną (symbolem miasta). Tym razem mewa usiadła na kiosku łodzi.

Ten budynek w Kartagenie przy Paseo Alfonso XIII, to Asamblea Regional de Murcia (Zgromadzenie Regionalne Murcji – czyli parlament). Charakteryzuje się unikalną fasadą z mozaikami i kojarzy nam się z architekturą Gaudiego.

Postanowiliśmy odwiedzić niezwykłą, malowniczą osadę rybacką - Algameca Chica.

La Algameca Chica - zwana też wioską hipisów, albo "Małym Szanghajem", to ciekawostka turystyczna. Położona jest na końcu koryta rzeki Benipila i oparta z jednej strony
o wojskową twierdzę Castillo de Galeras.

Pierwszy niewielki budynek pochodzi z 1778 roku i od tego czasu jest zachowany, odnawiany i dziedziczony. Obecnie mieszka tu około 110 rodzin.

Mieszkańcy La Algameca nie posiadają aktów własności swoich domów, mają indywidualne zaopatrzenie w wodę, panele fotowoltaiczne i generatory prądu
oraz na początku osady zorganizowany wywóz śmieci.
Długie, wąziutkie uliczki są czyste i niezwykle barwne.

Panuje tu klimat pokoju i ciszy.
Już na początku zwiedzania przyjmujemy przyjazne powitanie i uśmiechy mieszkańców.

Nigdy nie przechodzimy obojętnie obok kotka.

Tutaj ‘Michi’ ma swój specjalny domek :)

Tubylcy dekorują swoje malutkie domy malowidłami o tematyce morskiej, mozaikami
i roślinami, odzwierciedlając głębokie więzi społeczne i dbałość o wspólne przestrzenie.

Zbudowane bez planów budynki zajmują każdy kawałek pochyłego brzegu.

Taka słodka mała bida…

Niektórzy mieszkańcy upamiętniają historię tego miejsca eksponując dla turystów
stare fotografie.

Znowu niedźwiadek ;) Powędruje do mojej kolekcji zdjęć misiów.

Spacerując tutaj, widać jak mieszkańcy dbają o wspólne przestrzenie.

Ten mikro-domek nazywa się Villa Loli. Na jego dachu zmieściły się zbiorniki z wodą, panele i antena. To cud, że wytrzymuje taki ciężar…

Wędruję wzdłuż rzeki i podziwiam malunki na ścianach.

Każdy kącik
wzbudza
naszą
ciekawość
i radość.

Chociaż osada jest od kilku stuleci nielegalna, tutejsi mieszkańcy dążą
do zalegalizowania swojej społeczności jako Obiekt Kulturowy.

Przez niewielki mostek przechodzimy na drugą stronę rzeki Benipila.

Na razie Algameca Chica otrzymała status Zainteresowania Kulturalnego - to unikatowe uznanie jej pozycji zawartej pomiędzy formalnymi przepisami a tradycyjnymi nieformalnymi wzorcami.

W wąziutkich
zaułkach można
zobaczyć kolorowe
mozaiki o morskiej
tematyce.

Jest nawet maleńki kościółek.

Romantyczny obrazek balansujący między stylem hipisowskim a sztuką naiwną,
jest tu wszechobecny.

Napotykamy mnóstwo starych i wciąż użytecznych pomostów,
wychodzących wprost z mieszkań.

Widać, że każda rodzina zaaranżowała swoją przestrzeń według własnego pomysłu
i bez konsultacji z architektem.

Czwarty muszkieter pochodzi z innej epoki :).

Mały placyk przy wodzie, kapliczka i „Anielska Plaża”.

Piękne są tutaj widoki, sama chciałabym tu pomieszkać, wolna od cywilizacji...

Kolejny śliczny zakątek.

Niektórzy mieszkańcy zajmują się rzemiosłem, tworząc dzieła z materiałów natury.
Ich celem jest przekształcenie wioski w środowisko tętniące życiem.

To mogłaby być i Grecja, i Barcelona… piękne.

Schodki
z mozaikami
to tutaj stały
element
krajobrazu.

Nie potrzeba wkładać wielkiej pracy, wystarczy przykleić parę muszelek i już jest oryginalnie.

Sam brzeg nieformalnego osiedla nie zachwyca urodą, ale porusza serce. Umieszczone na dachach wielkie kontenery na wodę pokazują, że życie tutaj wcale nie jest łatwe.

Bez mozaikowych jaszczurek nie ma Hiszpanii…

Wąziutkie, wysoko położone nadbrzeżne uliczki zabezpieczone są balustradami,
o które lepiej się nie opierać.

Podstawowe zajęcie mieszkańców.

Czyjeś malownicze, zacienione patio.

Piękne są widoki w La Algameca Chica.

Na zakończenie tablica, która głosi: „Zaopiekuj się mną dzisiaj”.
Życzymy powodzenia w staraniach mieszkańców o status Obiektu Kultury.

Wracamy do Playa Honda. Andrzej bierze rower i jedzie sprawdzić
czy na solniskach są flamingi.

Było ich całkiem sporo :)

Młode jeszcze nie mają zabarwionych na czerwono piór.
Muszą zjeść więcej skorupiaków.

Przy okazji na zdjęcie załapała się kaczka - ohar.

Na początku maja nad Mar Menor odbywają się pokazy lotnicze.

Organizuje je Akademia Sił Powietrznych w pobliskim San Javier,
gdzie ostatnio szkoliła się księżniczka Asturii Leonor, następczyni tronu.

Spacerek. Niektórzy, głównie brytyjscy właściciele szeregowych domków w Playa Honda, dekorują pięknie także ulice.

Znowu ognista łąka maków. Jest już maj, a one wciąż kwitną...

A tutaj złocienie, z pagórkami Regionalnego Parku Calblanque w tle.

Oglądamy regionalną telewizję i postanawiamy odwiedzić ciekawe murcjańskie miasto - Abanillę. (fot. https://www.laverdad.es/murcia/)

W majowy piątek Abanilla przeżyła jeden z wielkich dni patrona,
które obchodzone są ku czci Świętego Krzyża w roku upamiętniającym
Rok Jubileuszowy. (fot. https://www.laverdad.es/murcia/)

Z okazji festiwalu odbyła się wielka parada z udziałem Maurów i Chrześcijan.
(fot. https://www.laverdad.es/murcia/)

Wciąż nas zadziwia wielkie zaangażowanie mieszkańców w tego typu widowiska, a także ciągle żywa tradycja mauretańska w miastach Murcji.
(fot. https://www.laverdad.es/murcia/)

Doczekaliśmy się majowego, fioletowego rozkwitu drzewka jakarandy,
niestety już niedługo trzeba będzie wracać do Polski.

Mgliste poranki zdarzają się także tutaj.

Ciekawe wieczorne zdjęcie z okna.

Imponujący księżyc i wielka planeta. W maju w Murcji gołym okiem można obserwować przede wszystkim Wenus, Jowisza, Marsa oraz Saturna.

Jesteśmy już w pięciodniowej trasie do Polski. Pierwsze spanie mamy w hiszpańskich Pirenejach, w Gran Hotel Jaca. Tym razem na ścianie są inne narty :).

Rankiem wyjeżdżamy w góry i podziwiamy ośnieżone szczyty.

W dolinie, w okolicach górskich miejscowości Urdos i Borce, mijamy zaporę - kluczowy obiekt hydrotechniczny na rzece Aspe.

W małych miejscowościach na francuskiej prowincji, tak samo jak tutaj, w Pirenejach Atlantyckich, często mijamy „École Mairie” czyli budynek mieszczący jednocześnie szkołę podstawową i urząd gminy. Rozwiązanie to jest głęboko zakorzenione
we francuskiej historii i architekturze.

„Gigantyczne Krzesło z Hagetmau” zostało postawione w 2006 roku, aby uczcić tradycję rzemiosła meblarskiego. Na jego oparciu często umieszczane są różne elementy,
takie jak żółta koszulka widoczna na zdjęciu.
Tworzy jedno z bardziej niezwykłych rond we Francji.

Za każdym razem przejeżdżamy przez francuską miejscowość Neuvy-Sur-Barangeon
w Regionie Centralnym. Tutaj zwykle kupujemy świeżutkie bagietki.
W niedzielę rano, na ryneczku, lokalni producenci sprzedają ekologiczną żywność.
Już drugi raz zaopatrzyłam się w smaczne rzodkiewki z białymi noskami,
które już coraz rzadziej można dostać.

Jedna z wielu przerw w trasie. Przed nami Niemcy.