Mirka - dobre życie - Wpływ życia

„Doktorzy, którzy zajmują się chorymi, powinni koniecznie zrozumieć, czym jest człowiek, czym jest życie i czym jest zdrowie, i w jaki sposób równowaga i harmonia tych elementów je podtrzymuje.”
Leonardo da Vinci

Występowanie reumatoidalnego zapalenia stawów, uciążliwej choroby autoimmunologicznej, wiąże się z oddziaływaniem presji społecznej, brakiem wsparcia, oderwaniem od własnej autonomii i godności, tradycyjnej rodziny, a także trudną sytuacją ekonomiczną. Ludzie z chorobami reumatycznymi (w tym toczniem) nie narzekają na swoją sytuację, bo tego nauczyli się w dzieciństwie – zawsze zakładają, że jakoś sobie poradzą. Ostatnie odkrycia klasyfikują także jako schorzenie autoimmunologiczne chorobę Alzheimera, silnie powiązaną z wyrażaniem emocji. Wciąż nas zadziwia, że pośmiertnie odnajdujemy patologiczne beta-amyloidy i splątki białka tau w mózgu ludzi, którzy zachorowali, ale także u tych, którzy nie mieli tego typu otępienia. Badacze uważają, że rozwój tej choroby jest wtedy, gdy wystąpiło narażenie na rozregulowanie starzejącego się układu odpornościowego i jego fizjologicznych reakcji na stres (m.in. zbyt dużo kortyzolu i uszkodzenie hipokampu). W przypadku chorób nowotworowych zależności są podobne. Pacjentki z rakiem piersi w dzieciństwie często odczuwały emocjonalny dystans z rodzicami, nigdy nie czują się dość dobre w tym co robią i jak żyją, są altruistyczne i nadmiernie opiekuńcze, a badania dowodzą, że ich psychika (nie tylko geny) jest ściśle powiązana z rozwojem tej choroby. Zależności między stresem, emocjami oraz ruchem i sposobem odżywiania, a rozwinięciem się nowotworu prostaty, także zostały już szeroko opisane. Historia tej choroby w rodzinie podnosi ryzyko, ale nie warunkuje jej zaistnienia. Od lat dobrze wiemy, że ludzie gniewni, agresywni, spięci i dynamiczni są bardziej narażeni na choroby serca, a skrajnie bierni, cierpliwi, współpracujący i nieasertywni częściej zachorują na raka, co ostatnio zostało dobrze udokumentowane w przypadku czerniaka.

Nie wystarczy „pozytywne myślenie” dbałość o dietę czy ćwiczenia. W rozrachunku ze sobą, trzeba przejrzeć swoje życie od dzieciństwa i nie bać się „negatywnego myślenia” oraz własnej ekspresji emocjonalnej. Nie ignorować tego co niosło złe oddziaływania, uświadomić je sobie i głęboko przemyśleć ich wpływ. Zmierzyć się z batami jakie odebraliśmy od życia, z tym jak wyglądało nasze dzieciństwo i młodość. Ile razy opiekowałeś się innymi kosztem siebie? Jak długo funkcjonujesz na podkręconych adrenaliną obrotach? Czego wymagali od ciebie twoi rodzice? Ile czasu tkwisz w beznadziei, podczas gdy twoje nadnercza wydzielają do krwi więcej kortyzolu? Dlaczego akurat ciebie dopadła choroba autoimmunologiczna o niby nieznanej etiologii? Co może nie działać należycie w szlakach metabolicznych lub na osi podwzgórze – przysadka - nadnercza?

Możemy zmienić swoje nawyki, o których doskonale wiemy, że są zgubne (co jest niezwykle trudne, ale wykonalne - polecam książkę Jamesa Clear’a „Atomowe nawyki”). Odciąć się od toksycznych i wampirycznych znajomych, nawet tych z rodziny. Chorobę można przemyśleć i można się z nią zmierzyć, bo choroba jest dysharmonią. Trzymać się nowego planu powrotu do równowagi, a zdrowie się odbuduje. Ważne jest, żeby się zastanowić nad emocjami, które często zmuszeni byliśmy tłumić jako dzieci i robimy to nadal jako dorośli oraz nauczyć się wyrażać swój gniew i dezaprobatę. Wyznaczyć swoje granice. Jeśli poważnie zachorujemy, to nie wolno nam zrezygnować z profesjonalnej pomocy medycznej, należy poszukiwać wszelkich rozwiązań, ale pierwszą rzeczą, o której nie możemy zapomnieć, jest odzyskanie homeostazy w pracy wszystkich naszych układów (zaczynając choćby od zmiany sposobu i składników odżywiania). Trzeba też pamiętać, że choć funkcjonujemy w całej sieci społecznych zależności, to najważniejszy dla zachowania zdrowia jesteś ty sam. Nikt z zewnątrz nie naprawi twojego organizmu, jeśli osobiście nie wnikniesz w swoje potrzeby i nie rozwiążesz głęboko ukrytych konfliktów emocjonalnych.

17.01.2026

„Doktorzy, którzy zajmują się chorymi, powinni koniecznie zrozumieć, czym jest człowiek, czym jest życie i czym jest zdrowie, i w jaki sposób równowaga i harmonia tych elementów je podtrzymuje.” Leonardo da Vinci

„Doktorzy, którzy zajmują się chorymi, powinni koniecznie zrozumieć, czym jest człowiek, czym jest życie i czym jest zdrowie, i w jaki sposób równowaga i harmonia tych elementów je podtrzymuje.”
Leonardo da Vinci